GENT - Na het werk spring ik en passant snel binnen in een dampshop, ik heb een flesje e-liquid nodig. Verdorie, twee klanten voor me, even wachten. De man die momenteel geholpen wordt valt uit de toon in deze winkel. Die staat vol met flashy e-sigaretten en fluoflesjes met funky liquids genaamd 'Alien Vape', 'Donut Dude' of 'Cosmic Fog', duidelijk gericht op een jong en hip publiek. Op de achtergrond weerklinkt opzwepende muziek.

 

De man is klaarblijkelijk nog nieuw in het vapen, hij behoeft veel uitleg. Zijn hoog opgetrokken beige broek spant om zijn stevige buik, de pijpen lopen uit op orthopedisch schoeisel, zijn haren zijn grijzig. Hij stapt met twee wandelstokken en ziet erg bleek, een beetje ziekelijk zelfs.

 

De vrouw achter hem draait ongeduldig heen en weer. De verkoper merkt het en laat haar vlug voorgaan. Een paar flesjes liquid en weg is ze. De bleke man laat betijen. De verkoper kijkt me vragend aan, of ik alleen liquids nodig heb en ook graag wil voorsteken? "Nee hoor," zeg ik, kijkend naar de man met de krukken, "Jouw vijf minuten zijn even veel waard als de mijne, toch?"

 

Dankzij m'n job met blinden en slechtzienden besef ik dat mensen met een beperking niet altijd de kans krijgen om dingen op hun eigen tempo te mogen doen. Al te vaak menen anderen dat het beter is om hen zaken uit handen te nemen, zo kan het rap gaan, beter voor iedereen, en waarschijnlijk dacht ik vroeger ook zo. Ondertussen besef ik dat het hen een gevoel geeft van falen, van niet meekunnen met de rest, van niet voldoen aan de maatschappelijke standaarden, steeds opnieuw.

 

Ook deze man met zijn twee wandelstokken is het duidelijk gewend om zelf opzij te gaan zodat de rest van de maatschappij voorbij kan hollen. Maar naar waar? Dat weet niemand, dat doet er blijkbaar niet toe. Economische groei! Werk-werk-werk! Business! En hij, die hoogstwaarschijnlijk als weinig betekenisvol aanzien wordt op de arbeidsmarkt, hij hobbelt er maar achteraan.

 

Ik heb tijd, zo verzeker ik hem, maar mijn boodschap is eigenlijk: "Neemt u uw tijd maar meneer, ik maak graag ruimte voor u." Dus doen ze verder op de toonbank. De verkoper toont de man hoe hij zijn e-cigarette moet klaarmaken voor gebruik zonder dat de katoenen wiek verbrandt. "Dampt u al lang?" vraagt de verkoper. "Nee, nog maar een week of drie."

 

Hij vraagt om nicotinevrije liquid. "Bent u al lang gestopt met roken?" vraag ik, curieus als ik ben.

Ik zie hem aarzelen. "Ik heb nooit sigaretten gerookt," bekent hij, "enkel joints. Ik heb de CBD nodig om te kunnen leven, anders lig ik plat door mijn artrose. Dus rook ik al sinds mijn 38 elke dag een jointje. Maar eigenlijk vind ik de smaak van cannabis niet lekker, en heb ik ook niet altijd zin om high te zijn."

"Maar allez, ik vind de smaak van cannabis net veel te fijn!" roep ik uit. "Dan rook ik een jointje voor de smaak, en denk ik achteraf "Lap, nu ben ik stoned..""

Hij glimlacht: "Ik ben nog maar net overgeschakeld op het vapen van CBD-liquid eigenlijk, dat helpt me goed. Dat kan ik ook overdag doen, zelfs wanneer ik onder de mensen ben. Mijn pijn is veel beter onder controle te houden nu. Gelukkig maar, want anders is het geen leven."

 

Nu de tongen loskomen (lang leve de traagheid!) out ook de verkoper zich als liefhebber van CBD. Hij heeft chronische pijn door een zwaar moto-accident. Bovendien voegt hij er aan toe: "Ik had het vroeger op school altijd moeilijk om me te concentreren, ik was voortdurend afgeleid. Ik wou dat ik toen CBD-olie had gekend, mijn schoolcarrière was waarschijnlijk beter afgelopen."

 

"Tja," zeg ik met een frons, "leg dat maar eens uit aan Maggie De Block, die blokkeert de legale verkoop van CBD-olie in ons land. Heb je gehoord over de zaak van Sofie Voncken, dat meisje van 9 die CBD-olie nodig heeft om haar epilepsie onder controle te houden? Het is en blijft een njet he. Schandalig eigenlijk."

 

De verkoper pikt verontwaardigd in: "Ja ongelofelijk, dat snap ik dus niet he, want De Block is een dokter! Mijn dokter zei tegen mij op een bepaald moment: "Kijk D, ik weet dat gij vroeger jointjes rookte, en 't ging eigenlijk veel beter met uw spieren toen. Zout ge eens geen CBD-olie proberen?" Ik vroeg hem of hij mij een briefje kon schrijven, een bewijs voor medisch gebruik. "Daarvoor is het nog veel te vroeg," antwoordde mijn dokter, "dat kan ik wettelijk niet maken. Onnozel, ik weet het, maar ik moet opletten he D.""

 

Met drie verzinken we hoofdschuddend in eigen gedachten. We leven in een land waar een natuurlijk medicijn waarmee honderdduizenden mensen gebaat zouden zijn, verboden is en blijft. In plaats daarvan wordt ons chemische smeerlapperij van de farma-industrie aangepraat, dat lelijke bijwerkingen kan hebben en verslavend kan zijn. But hey, it's big business all y'all!

 

Wij, wij leven in Absurdistan. Maar we zijn wel beschaafd hoor meneer, dat dan weer wel mevrouw.

 

Sarah Van Liefferinge